Energia

Techniki i strategie w zakresie wykorzystania broni jądrowej z upływem czasu podlegały ciągłej ewolucji. Pierwsza powojenna strategia jądrowa Stanów Zjednoczonych to strategia tzw. zmasowanego odwetu jądrowego. Jej podstawą było przeświadczenie o przygniatającej przewadze nad Związkiem Radzieckim w środkach przenoszenia broni jądrowej w postaci bombowców strategicznych (słynne bombowce SAC) oraz nieosiągalności kontynentu amerykańskiego dla broni radzieckiej. Kiedy jednak Rosjanie opanowali produkcję międzykontynentalnych rakiet balistycznych, Amerykanie z początkiem lat 60. XX w. opracowali nową strategię - tzw. elastycznego reagowania. Dopuszczała ona użycie siły militarnej proporcjonalnie do rozmiarów wynikłego niebezpieczeństwa. Przystąpiono więc do produkcji i rozlokowania rakiet balistycznych bazowania naziemnego, które zaczęto traktować jako podstawowy środek globalnej wojny jądrowej. Uważając jednak, iż rakiety balistyczne rozlokowane w schronach betonowych są zbyt narażone na ewentualny atak radziecki, wprowadzono wówczas koncepcję tzw. triady, czyli rozmieszczenia ładunków jądrowych na samolotach, na okrętach podwodnych i na wyrzutniach lądowych.