Energia

Głównym konstruktorem radzieckiej bomby wodorowej był młody fizyk (32 lata) Andrej Sacharow, a zbudował ją zespół pod kierunkiem Igora Tamma. Konstrukcja Sacharowa była na tyle mała, że (chociaż był to wybuch z wieży) mógł ją przewieźć samolot, czego jeszcze Stany Zjednoczone nie potrafiły. Do konstrukcji bomby użyto bowiem zgodnie z propozycją Witalija Ginzburga deuterku litu (LiD) w miejsce samego deuteru. Eliminowało to konieczność stosowania wielkich urządzeń chłodniczych, stąd też bombę tę określano mianem suchej bomby. Ponadto wskutek obecności litu podczas eksplozji był wytwarzany tryt. Ponieważ deuterek litu jest związkiem stałym (temperatura topnienia 680°C), więc uzyskuje się stosunkowo dużą liczbę jąder w l cm3. Lit bombardowany neutronami daje tryt, który z kolei reaguje z deuterem - w ten sposób znaczna część paliwa ulega reakcji syntezy. Amerykanie po raz pierwszy zastosowali deuterek litu dopiero w 1954 r. w teście Bravo. Od tego czasu deuterek litu stał się standardem dla wszystkich późniejszych bomb wodorowych. Konstrukcja radzieckiej bomby termojądrowej wyglądała następująco: w środku układu o symetrii sferycznej znajdowała się bomba rozszczepieniowa, na zewnątrz występowały kolejno warstwy deuterku litu i warstwy naturalnego uranu - stąd też konstrukcja ta była określana jako przekładaniec (stójka).