Energia

Rosjanie, tak jak Amerykanie, w ciągu 32 miesięcy intensywnej pracy przeszli od pierwszego etapu budowy bomby atomowej - uruchomienia reaktora jądrowego (25 grudnia 1946 r.) do drugiego etapu - próbnej eksplozji bomby (29 sierpnia 1949 r.). Eksplozja pierwszej radzieckiej bomby atomowej miała miejsce po ośmiu eksplozjach amerykańskich (Alamogordo, Hiroszima, Nagasaki, 2 na atolu Bikini i 3 na atolu). 29 października 1949 r. Rada Ministrów Związku Radzieckiego podjęła tajną uchwałę, na podstawie której przyznano tytuły Bohaterów Pracy Socjalistycznej oraz nagrody 33 osobom, które w wyraźny sposób przyczyniły się do rozwoju prac nad budową bomby atomowej. Wśród odznaczonych tytułem byli m.in.: Chariton, Chłopin, Dolleżal, Flerow, Kurczatow, Zeldowicz, a także niemiecki naukowiec Nikolaus Riehl. Ponadto przyznano 800 złotych medali Sierp i Młot oraz Orderów Lenina. Wśród odznaczonych znalazł się również Lew Landau. Dla kraju, który tyle wycierpiał, w którym gospodarka została znacznie zniszczona wskutek wojny, budowa bomby była niezwykłym osiągnięciem, heroicznym przedsięwzięciem, dla którego zmobilizowano zarówno najlepszych naukowców, jak i więźniów z gułagu. Według raportu amerykańskiej Centralnej Agencji Wywiadowczej (Central Intelligence Agency - CIA) z 1950 r. nad realizacją programu atomowego w Związku Radzieckim pracowało 330-460 tyś. osób. Warto dla ścisłości podać, iż w radzieckim programie atomowym uczestniczyli także niemieccy uczeni, którzy znaleźli się w radzieckiej strefie okupacyjnej i którzy zostali wywiezieni bądź wyjechali dobrowolnie do Związku Radzieckiego, niekiedy wraz z wyposażeniem swoich laboratoriów.