Energia

Pod koniec 1946 r. na przedmieściach Moskwy pod kierunkiem Kurczatowa uruchomiono pierwszy radziecki doświadczalny reaktor jądrowy, oznaczony F-l. Reaktor ten miał postać dużej bryły z grafitu, w której umieszczono elementy uranu, ułożone w węzłach sześciennej sieci. Do jego budowy użyto 420 t czystego grafitu oraz 47,7 t naturalnego uranu (34,8 t w postaci czystego metalu i 12,9 t w postaci UO2). Reaktor F-l był prawdopodobnie kopią amerykańskiego reaktora do badań materiałowych R305 w Hanford, którego projekty uzyskano dzięki działalności szpiegowskiej; średnica rdzenia w obydwu przypadkach wynosiła dokładnie 5,7 m, pozostałe parametry nieco się tylko różniły, np. skok siatki grafitowej 21,6 cm i odpowiednio 20,3 cm, średnica prętów paliwowych 3,55 cm i odpowiednio 4,06 cm. 25 grudnia 1946 r. o godz. 18°° została zapoczątkowana pierwsza w Europie samopodtrzymująca się reakcja łańcuchowa - 4 lata po uruchomieniu amerykańskiego stosu i CP-1. Początkowo moc cieplna sięgała 10 W, maksymalna moc uzyskana z tego reaktora wynosiła 3800 W, podczas gdy reaktor Fermiego osiągnął tylko 200 W mocy. Po tym udanym uruchomieniu reaktora F-l, 9 stycznia 1947 r. członkowie Komitetu Specjalnego oraz czołowi naukowcy uczestniczący w programie badawczym zostali przyjęci na Kremlu przez samego Stalina. Podczas trzygodzinnego spotkania przedstawiono aktualny stan prac nad bombą atomową oraz ich dalszy rozwój.